3 februari 1930 – 11 november 2026
Met groot verdriet hebben wij kennisgenomen van het overlijden van Herma Bik. De Amsterdamsche Roeibond verliest in haar een icoon. Zij was pionier van het jeugdroeien, oud-bestuurslid, een groot organisator en bovenal iemand die een leven lang van het water en van de roeisport heeft gehouden.
In juli 2025 had ik (Liesbeth Driest, Voorzitter) het voorrecht Herma uitgebreid bij haar thuis te interviewen voor het Eeuwboek van de ARB. Een (verkorte) weergave hiervan delen wij graag bij wijze van herdenking. Wat begon als een gesprek over bestuursjaren, werd een terugblik op een rijk roeileven, verteld met scherpte, humor en een onverminderde betrokkenheid bij de toekomst van onze sport en vereniging. Zij was deze zomer nog bij onze Lustrumborrel tijdens ARB-Bosbaanwedstrijden en wij hadden tot voor kort nog warm contact per Whatsapp.
https://www.mdr.nu/wp-content/uploads/2026/11/Rouwkaart-Mevr.-HE-Bik-Constandse.pdf
Een leven op het water
Herma’s liefde voor het water begon al jong. Als kind liet zij zich graag met de kano graag wegdrijven, om daarna tegen stroom en wind in op tijd thuis te zijn. Zij was tien jaar toen de oorlog uitbrak en bracht in die jaren vele uren op het water door. In 1946 begon zij met roeien bij De Dordtsche, later gevolgd door de Goudse en DDS. Het overnaadsche roeien bleef haar altijd het dierbaarst.
Herma roeide het liefst toertochten, met een voorkeur voor ruw water. ‘Vechten tegen de natuur, dat vind ik geweldig’ en zij voegde eraan toe dat zij, als zij nu zou beginnen, voor coastal roeien zou kiezen. Met plezier vertelde ze over haar initiatieven voor het uitstippelen van toertochten, inclusief wild kamperen en het bij elkaar krijgen van enthousiastelingen die gelegenheidsploegen werden en vrienden bleven. Het enthousiasme springt ervan af: ‘Eigenlijk heb ik plezier in het hele leven’
Mede-oprichter van Michiel de Ruyter
In 1964 richtte Herma samen met haar man roeivereniging Michiel de Ruyter op. De burgemeester eiste 70 leden voordat een vaste locatie zou worden gezocht. Dat hoefde hij maar één keer te zeggen. Echtpaar Bik strikten buren, kennissen en collega’s en een overnaadsche boot, geschonken door de VBWJ (voorloper van het huidige ARB Jeugdfonds). Op zaterdagen werd er geroeid vanaf café het Rechthuis. Binnen de kortste tijd werd de grens van 70 leden gehaald en een plek werd toegewezen. Vanuit een loodsje groeide de vereniging uit tot wat zij nu is. Herma was trots op haar club en noemde het (na flink aandringen) haar grootste succes: ‘Er zijn nog steeds heel veel mensen die er plezier aan beleven. Geweldig toch!’
Jeugdroeien, de VBWJ en de ARB
In 1967 verloor Herma haar man, die in de Filipijnen verongelukte. Zij bleef achter met twee jonge kinderen. In plaats van een stapje terug, nam ze een stap vooruit in de roeiwereld. Zij nam het coachen over van de C4 van de VBWJ, die haar man eerder had begeleid. Het roeien, zo vertelde zij, heeft haar door die moeilijke tijd heen geholpen.
Als mede-initiatiefnemer van het jeugdroeien kwam zij in beeld bij de ARB, waar zij van 1975 tot 1986 als commissaris in het bestuur zat, terwijl zij tegelijkertijd deel uitmaakte van de jeugd- en juniorencommissie van de roeibond. Zij stond aan de basis van de jeugdroeikampen in Woudsend en later op een boerderij in Terhorne, waar op stro werd geslapen. Nu nog steeds kom je roeifanaten tegen die de liefde voor roeien bij haar jeugdroeikampen hebben opgedaan.
Herma genoot van haar rol bij de ARB, waar ze de ruimte kreeg om van alles op poten te zetten. Zo organiseerde ze naast kampen, ook cursussen en activiteiten vanuit de ARB. ‘Het bondsbestuur vond ons maar lastig!’, vertelde zij met pretoogjes. Dat haar kwaliteiten door de KNRB ook werden gewaardeerd, blijkt uit het feit dat zij in 1988 de eerste directeur van de roeibond werd.
Haar visie op de toekomst
Tot het laatst dacht Herma na over de toekomst van de roeisport. Zij maakte zich zorgen over de vergrijzing van verenigingen en over de vraag wie straks de boten en botenhuizen zal onderhouden. Zij pleitte bij ons voor meer aandacht voor het competitie- en regioroeien en riep verenigingen op hun blik te verbreden en bij elkaar op bezoek te gaan. Ook sprak zij ons geregeld aan op de kans een brede rol te spelen in heel Noord-Holland en zag graag dat de kleinere verenigingen vooral blijven inzetten op gezamenlijke toertochten. Haar advies: ‘Ga naar elkaar toe. Gewoon kijken. Roei, geniet!’
Tot slot
Wij hebben Herma’s betrokkenheid en levenslust tot op het laatste moment zeer gewaardeerd. Haar positiviteit, enthousiasme en haar onvermoeibare inzet voor onze sport.
Namens de ARB beloven wij haar levenswerk in ere te houden en voort te zetten, en de liefde voor het samen beleven van de roeisport te blijven koesteren.
Wij wensen haar kinderen, familie en vrienden veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.
Liesbeth Driest Voorzitter Amsterdamsche Roeibond